Home 2018-06-08T13:56:53+00:00

De aftrap

By | May 13th, 2018|Categories: Van Mij|

Marga’s Magazine is een feit! Ik ben trots, blij, enthousiast, of beter nog apetrots, superblij, mega enthousiast! Deze actieve site is mijn creatieve podium. Mijn verhalen, interviews, foto’s en andere ideeën krijgen hier hun plek, aangevuld met werk van andere creatieve geesten dat ik leuk, mooi of interessant vind. Mensen en hun eigenaardigheden, bijzonderheid en gekkigheid blijven centraal staan. Marga’s Magazine is lichtvoetig en onderhoudend, bedoeld om je even uit de waan van de dag te halen. Kijk eens rond op de site, en natuurlijk superleuk als je me blijft volgen! Als laatste nog even mijn innige dank aan de mensen die me zo bereidwillig helpen om één en ander te realiseren, de websitebouwer, de fotograaf, de ontwerper en de spellingcheckers.

Goliath

By | May 13th, 2018|Categories: Van Mij|

‘t Is een heleboel man, één meter achtennegentig lang en honderdvier kilo zwaar. Vijf keer in de week trainen levert een gespierd, goed geproportioneerd lijf op, dat zag ik al wel op de foto’s. Boksen, karate, conditie- en krachttraining. En dat naast een baan als topmanager ‘kweeniewat’ bij een elektriciteitsbedrijf. Zijn kop is op zich ook goed al associeer ik hem ook met zo’n Darwin-plaatje waar de ontwikkeling van aap tot mens op staat afgebeeld, de mens steeds een beetje rechterop. Hij lijkt op de middelste, zo’n tussenvorm, niet onaardig maar nog niet helemaal af. Maar op papier is hij leuk en aantrekkelijk genoeg om mee te daten en dat vindt hij van mij ook, dus we spreken af. Op het station waar ik hem zonder moeite vind…Goliath. Wel verstopt achter een spiegelende zonnebril en heftig op kauwgom kauwend. Zijn huid is ouder dan zijn leeftijd en het woord Sjonnie vormt zich in mijn hoofd. Als hij me gedag glimlacht snap ik ook waarom hij dat op foto’s niet doet. Zijn gebit is minder gestroomlijnd dan zijn lichaam. ‘Niet zo kritisch’, zegt een stem in mijn hoofd. ‘Je bent zelf ook geen kloon van Doutzen Kroes tenslotte.’ ‘Goed hè, Rotterdam’, zeg ik, want hij is uit een andere grootstedelijke dampkring. ‘Mwah, niks authentieks aan, al die nieuwbouw.‘ Da’s een dikke min want ik kan lyrisch leuren met mijn mooie wereldstad. ‘Niet gelijk conclusies trekken’, wijsvingert stem. We gaan wat eten, in een relatief authentiek restaurant, want ik wil hem best een beetje tegemoet komen. ‘Had ik eigenlijk gezegd dat ik ook een beetje hooligan ben?’ ‘Nee’, antwoord ik terwijl ik zit te kauwen op dat ‘een beetje’. Wat is een [...]

De meisjes die we achterna liepen

By | May 13th, 2018|Categories: Van Een Ander|

De meisjes die we ooit achterna liepen naar huis lopen nu achter boodschappenwagentjes over straat te zwerven zoals die ene oude heks die je een lel gaf met haar stok De meisjes die we ooit achterna liepen naar huis zitten nu op een ondersteek in het verpleegtehuis of spelen bingo in het kader van de bejaardensociëteit ze duiken niet meer onder in de schuimende golven De meisjes die we ooit achterna liepen naar huis ze wrijven geen olie meer over hun lijven in de stralende zon ze zitten zich niet meer op te dirken voor mooie spiegels de meisjes die we ooit achterna liepen De meisjes die we ooit achterna liepen naar huis zijn heengegaan en soms voorgoed en wij die hen ooit achterna liepen in de oorlog gesneuveld of aan een hartaanval bezweken of verteerd door verlangen op een handjevol na dat slecht ter been en nauwelijks verstaanbaar voor de tv zit weg te dromen en op een enkeling na geen weet meer heeft van de meisjes die we ooit achterna liepen naar huis toen de zon onophoudelijk leek te schijnen toen het leven nog zo nieuw, en vreemd, en schitterend bewoog in fleurige jurken Ik weet het nog. Gedicht van Charles Bukowski (vertaling: Jules Deelder)

Moezelman

By | May 13th, 2018|Categories: Van Mij|

Hij zit op een Hollandse camping aan de Moezel voor zijn camper. Hij draagt een sportbroekje waarvan alleen de pijpen zichtbaar zijn. De rest wordt gecamoufleerd door een enorme hangbuik met middendoor een groot rood litteken dat van zijn borst naar zijn buik loopt. Een aantrekkelijk plaatje is het niet. ‘Ik weet wel wat jij denkt’, zegt hij opeens tegen me. Hij heeft me blijkbaar zien kijken. ‘Dit is mijn trofee’ en hij wijst naar het litteken. ‘Deze snee heb ik overgehouden aan een openhartoperatie, ze hebben zowat al mijn aderen omgelegd en er stents in geplaatst. Da’s om die aderen open te houden. De hele dag zijn ze zoet geweest met me. Maar ik snor weer als een nieuwe kachel, dus ze hebben goed werk verricht, die dokters. Nou zeiden ze wel tegen me, mijnheer, dit was een hele klus, duur ook, we hebben wel voor een ton aan u verspijkerd. Deze operatie kan ook maar één keer op deze manier, dus het is wel zaak dat u wat gezonder gaat leven. ‘Ja doc’, zei ik tegen hem, maar ik dacht bij mezelf, dat maak ik zelf wel uit. Kijk, ik ben een echte Moezelman. Ik ben nu anderhalf jaar gepensioneerd en de operatie is negen maanden geleden. Hoogste tijd dat ik ga genieten en dat doen we hier aan de Moezel, mijn vrouw en ik. En hoe doen we dat? Kaartje leggen en dan een lekkere pul witbier zoals ze ze alleen hier hebben. En ‘s avonds laten we voor ons koken, mijn vrouw heeft lang genoeg achter het fornuis gestaan. We eten vaak hierachter in het Schnitzelpaleis. De ene keer hebben ze braadworst, dan weer schnitzel, curryworst [...]