Home 2018-06-06T18:48:28+00:00

Het gesprek: Annigje, een voormalige non

By | May 13th, 2018|Categories: Van Mij|

‘Sinds het overlijden van mijn man, vraag ik me eigenlijk af of er wel een hemel is of dat er iets met je ziel gebeurt. Misschien gaat het bij mensen net als bij de dieren, gewoon weg, dood is dood.’ Een opvallende uitspraak voor iemand in wiens leven de kerk met haar rituelen en opvattingen zo’n prominente rol hebben gespeeld. Ik praat met Annigje, een meisje op leeftijd van 91 jaar. Ze woont in een idyllisch dorp, onder de rook van Apeldoorn, in een romantisch huisje met uitzicht op groen. ‘Ik ben in 1927 geboren, als jongste van tien kinderen. Mijn ouders waren boeren en ik daarmee een boerendochter, maar mijn oudste broer heeft me gestimuleerd om te gaan leren. Het ‘leren’ begon op de bewaarschool om te wennen aan de lagere school die spoedig zou volgen. De bewaarschool was gemengd maar de lagere school was verdeeld in meisjes- en jongensscholen. We kregen elke maand een groene kaart mee als we aantoonbaar elke dag naar de kerk waren geweest. Ik had veel kaarten! De lagere school volgde ik in Delden, vijf kilometer bij ons huis vandaan. Soms ging ik samen met mijn oudere broer Hendrik maar vaak moest ik ook alleen. Vooral ná school was het in de winter al best donker in het bos, waar ik doorheen moest fietsen. Ik nam dan mijn rozenkrans in de hand om te bidden en dan voelde ik me veilig. Die rozenkrans hadden we altijd op zak, als we weggingen van huis vroeg mijn moeder: ‘’Heb ule ´n zakdook, rozenkraans en kêrkbook bie ule?’’ Ik ben in 1939 naar de MULO gegaan, waar ik in 1943 examen deed. Door de oorlog was het [...]

Zin & Onzin

By | May 13th, 2018|Categories: Van Mij|

In de Kunsthal bij de tentoonstelling hyperrealism mag je alle beelden fotograferen, maar ééntje niet. Het is een naakte vrouw met haar eigen hoofd, op een stoel met haar benen wijd met frontaal uitzicht op de detaillistisch uitgewerkte poes, en dat drie keer in een net iets andere positie. Tekstbordje: Verboden te fotograferen, dit in verband met de privacy van het model……..

Onderbroken

By | May 13th, 2018|Categories: Van Mij|

Ik zit al aan een tafeltje als je het restaurant binnenkomt. “Doe maar een fles wit en een fles water”, zeg je tegen de ober nog voor je gaat zitten. ”De basis moet goed zijn”, zeg je tegen me, “anders wordt het niks. De dag start morgen met aspirines, dat weet ik nu al, ik kan geen maat houden en jij kunt ‘genoeg’ niet spellen, dus dan krijg je dat, maar het geeft niet”. Ik kijk naar je: een lange, slanke, niet knappe, wel leuke man met een trage glimlach. Eénenvijftig jaar, donker haar zonder grijs, Serviër van oorsprong, levensgenieter en verhalenverteller. Je bent relatief nieuw in mijn kring, ik ken je al langer maar sinds kort hebben we elkaar ontdekt. We maken plannen voor een creatieve werkplaats met koffie en maatschappelijke ‘paradijsvogels’. We houden allebei van mensen uit het kaartenbakje ‘overig’, omdat gewoon maar zo gewoon is en daar al zat van is. Jij en ik zijn ook niet standaard. Dat is niet per se beter of slechter, maar het geeft in ieder geval wel kleur. Onze ideeën, talenten en ervaring zijn een goede match. Op ons gemak verkennen we de verschillende opties, we hebben de tijd. We vinden elkaar leuk; plannen maken doen we in restaurants, gedompeld in drank, en daarnaast vertellen we elkaar elkaars verhalen: je glijdt een beetje uit over de h en soms gebruik je niet bestaande woorden die de lading veel beter dekken dan het origineel. Jij vertelt me over de stokslagen die je van je opa kreeg omdat je de gebitten van hem en je oma had verwisseld in de bekertjes, en dat het even dúúrde voor ze het door hadden, over de [...]

De eerste zin…

By | May 13th, 2018|Categories: Van Een Ander|

Onlangs las ik in een tijdschrift een vraaggesprek met een gelauwerd schrijver die met zoveel woorden beweerde dat als de openingszin er eenmaal staat een goed boek als het ware zichzelf schrijft geïnspireerd door die gedachte nam ik spontaan de pen ter hand en noteerde vlot de eerste zin van mijn romandebuut in wording Nu, verheugd over het resultaat leun ik ontspannen achterover en kijk reikhalzend uit naar het moment waarop mijn meesterwerk voltooid is. gedicht jan van Vliet/ illustratie Marjon Euser

De slager

By | May 13th, 2018|Categories: Van Een Ander|

Mét bloed woog het stuk vlees precies 1278 gram. De elektronische keukenweegschaal gaf het aan. Zonder bloed zou dat zeker 150 gram minder zijn, schatte hij. Hij stelde zich voor dat hij met een rietje al het bloed uit de homp vlees zou moeten zuigen. Dat hij eerst het stukje hol plastic met blote, ja ongewassen, handen zou vastpakken. Het ene uiteinde dan diep in het vlees zou steken en dan het andere uiteinde zonde schoon te maken in zijn mond. En dan zuigen. Zuigen. Dat hij dan het bloed zou proeven om het vervolgens door te slikken. De gedachte aan zo’n smerig rietje alleen al deed hem kokhalzen. “Je moet je het ergste voorstellen en dat in gedachten uitvoeren,” had zijn psycholoog gezegd. Een rietje zonder schoonmaken in je mond steken was dan misschien niet het allerergste, maar iets ongewassen zomaar in je mond steken kwam toch aardig in de buurt. Eigenlijk kwam zijn smetvrees hem goed van pas in zijn slagerij. Al meermalen was hij tot de schoonste slagerij van heel Californië uitgeroepen. Niet per se het lekkerste vlees, maar de smetteloze indruk die zijn zaak op de jury achterliet had hem furore gebracht. Hij wist eigenlijk niet eens of hij er trots op was. Thuis werd zijn vrouw gek van zijn hang naar het smetteloze. Of misschien niet van zijn zucht naar het reine, maar van zijn groeiende onvermogen om iets vies te doen. Nog even en een zoen van zijn vrouw zou hem al doen sidderen. Dat hij dan meer lette op haar lippen waar de lippenstift nog maar in vlekjes op zat. Dat hij dan enkel op haar rechterwang haar huidvlek zag waar een haar [...]